سپهر

امروز سپهر 2 ماه رو پر کرد و دقیقا 60 روزش شد. صبح بردیم واکسن سه گانه اش رو زدیم. بچم 2 تا آمپول خورد . یکی تو پای چپ یکی تو پای راست. مامانش از اتاق رفت بیرون ولی من مجبور بودم پاهاش رو بگیم که تکون نخوره . دلم کباب شد واسش. وقتی آمپولشو زدن اول نفهمید. ولی سه ثانیه بعدش زد زیر گریه. بدتر از اون اینه که تا یکی دوروز پادرد و تب داره. البته هنوز شروع نشده و آرومه. به هر حال این 2 ماهگی و واکسن زدنش بهانه ای شد که کمی درباره سپهر بنویسم. وقتی که به دنیا اومد تا مدتی سردرگم بودم. هنوز هم هستم. می دونم که در آینده بخش زیادی ازوقت و انرژی و ذهنم رو باید بهش اختصاص بدم. فکر می کنم ما چه حقی داشتیم این زبون بسته رو بیاریم توی این دنیا که حالا اگه کوچک ترین کمبودی هم داشته باشه ما مقصر باشیم. ولی خوب شیرینیش یه چیز دیگه است. دوستم چندبار بهم گفته بود که با تولد بچه غافلگیر میشی. الان دقیقا همونجور شده. گاهی میشینم کنارش و 10-15 دقیقه نگاهش می کنم. همین تکون خوردناش و نگاه کردناش خیلی حس خوبی بهم میده. تازگی هم یاد گرفته که با صدا بخنده که قند تو دلم آب میشه. خلاصه این شیرینی هاش باعث میشه که نگرانی ها رو کمی فراموش کنم. الان که دوماهشه وزنش 5 کیاو و 700 گرمه که خیلی خوبه. قدش رو نگرفتیم. ولی اوضاع کلیش خیلی خوبه. در روز یکی دو ساعتی اقلا وقتم رو میگیره. یا باش بازی می کنم یا باید راه ببرمش. (لامصب وقتی گریه می کنه تا بغلش نکنم و راه نرم ساکت نمیشه) یا باید بخوابونمش. البته بیشتر کارهاشو مادرش می کنه. خلاصه اوضاع ما اینجوریاست. دانشگاه هم که ازاین هفته شروع میشه و نمیدونم کی میتونم به کارهام برسم. اینم چندتا از عکسهاش:

اینجا خیلی بزرگونه افتاده

اینم لختشه

این عکس رو تو جنگل های عباس آباد گرفتیم

این هم کلاردشت. دو هفته پیش